zamurowało mnie. nie miałam pojęcia, co zobaczę, a zobaczyłam samą siebie.
czasem zastanawiam się, jak daleko mogę się posunąć. nawet kryję lekką obawę, że ostatecznie taką drogą pójdę. bo ciężko jest coś porzucić, jak już się do tego przyzwyczai. jednak mimo wszystko, nie chciałabym, żeby tak się skończyło. w moim życiu pozostanie to tylko fragmentem, nigdy głównym elementem. misz masz. tak, ja też już nie rozumiem, co napisałam. jest zbyt późno.
ale jeszcze coś. interesujące, że ten motyw dość często się pojawia. jeśli spojrzeć wstecz... to od zarania dziejów. od starożytności. nigdy nie zapomnę wpływu, jaki wywarła na mnie książka 11 minut. jakże inaczej wszystko by się potoczyło, gdyby nie ona...
0 comments:
Post a Comment