la tortura

przeszywa mnie dreszcz, kiedy słucham tego kawałka. i za każdym razem zastanawiam się, dlaczego akurat w ten sposób mi się on kojarzy.

liczyłam na uspokojenie się morza moich emocji, ale dzieje się oczywiście na przekór. zamiast spodziewanego czystego nieba i delikatnych fal, pojawił się gwałtowny sztorm i ulewy. już myślałam, że wszystko uporządkowałam, że panuję nad sytuacją, że nie będę się przejmować i zamartwiać. odsunęłam od siebie to, co chciałam odsunąć i byłam pewna, że wszystko mam pod kontrolą.

ale wystarczył jeden wieczór, żebym przekonała się, jak bardzo się myliłam. nie pierwszy raz czułam się roztrzaskana na tysiąc kawałeczków, ale tym razem nie za pomocą kamienia, tylko granatu. z jednej strony chciałam tam zostać, bez względu na to, co by się działo, ale z drugiej strony, coś mnie pchało do tego, żeby wybiec i tak biec, byle dalej, aż do utraty tchu...

zostałam. to było silniejsze ode mnie. bitwa sprzeczności, jaka toczyła się we mnie, wpędziła mnie w stan napięcia, które zmiejszyć mógł tylko alkohol i przekonująca maska z szerokim uśmiechem na twarzy. nie było tak źle, jak mogło być, ale wciąż nie wiem, czy dobrze zrobiłam zostając. zalała mnie kolejna lawina niekończących się przemyśleń. przeraża mnie to, że pewne rzeczy mogę nadinterpretować, przez co znowu, coraz silniej się nakręcam. a to może się dla mnie źle skończyć.

widocznie los dba o to, żebym absolutnie się nie nudziła. wychodzi mu to świetnie, ale dylemat, przed którym teraz stoję, wcale nie wydaje mi się zabawny.

wolałabym, żeby nie działo się NIC, niż żeby działo się TO.