a foam

raz za razem niszczyłam łyżeczką delikatną strukturę kawowej pianki. uwielbiam piankę. siedziałam wtedy przy oknie w jednej z popularnych sieciówek z moją odtłuszczoną white mocha i samą sobą, rozkoszując się uczuciem błogiego spokoju w każdej komórce ciała i błądząc swobodnie myślami.

przyjemny zapach wiosny już od dłuższego czasu wisi w powietrzu. słońce coraz częściej się do nas uśmiecha, a niedawno dopadł mnie pierwszy od miesięcy ból głowy, spowodowany najprawdopodobniej zbliżającym się przesileniem. w dodatku od tygodnia towarzyszy mi niczym niezakłócony dobry nastrój 'nie-wiadomo-skąd' oraz... chwilowy brak natchnienia (co tłumaczy brak wpisów od ponad tygodnia). poza tym, mój poziom stresu spadł chyba do minimum i czuję się tak odprężona, że aż momentami zastanawiam się, czy wszystko jest ze mną w porządku.

jednocześnie mam też większą ochotę na podejmowanie nowych wyzwań, na obudzenie i uwolnienie drzemiącej we mnie energii, na ostateczne otrząśnięcie się z zimowej stagnacji. lubię takie dni, kiedy nie brakuje mi zajęcia i towarzystwa od rana do wieczora. dzięki temu nabieram rozpędu i czuję te dopingujące, pozytywne wibracje.

dlatego nie potrafię pojąć ludzi, którzy odrzucają możliwość zajęcia się czymś więcej, poza zaspokajaniem potrzeb leżących u podstawy piramidy Maslowa i... nie robią właściwie nic. nie pracują, nie studiują, nie realizują się, ani nawet nie poświęcają czasu na rozwijanie swoich pasji. nie mówiąc już o tym, że najczęściej pozostają wtedy w ciągłej zależności od kogoś innego. oczywiście, że każdy jest inny, każdy ma swoje własne ambicje, każdy czerpie satysfakcję z życia na swój sposób i każdy ma swoją filozofię. i ja tego nie potępiam, po prostu tego nie rozumiem. nie rozumiem idei tkwienia w domu, podczas gdy świat jest tak fascynujący. owszem, czasem i ja mam tak, że najchętniej zamknęłabym się w swoim pokoju, odizolowała od świata i nie wychodziła przez kilka dni. ale już po krótkim czasie coś takiego jest dla mnie nie do zniesienia. nie umiem tak. czyż życie nie jest na to zbyt krótkie, a cały świat zbyt ogromny..?