can't get you outta my head

to zadziwiające, jak bardzo jeden mały drobiazg może poprawić humor. dziś wystarczyło mi tylko 'usłyszenie' tego uśmiechu przez telefon, krótka wymiana zdań i magiczne 'do jutra'. przez resztę dnia miałam cudownie spokojny nastrój i czułam się tak, jakby coś mnie ogrzewało w środku.

zaczyna do mnie docierać przyczyna tego, co się ostatnio ze mną i we mnie dzieje. jednak ciągle uparcie nie chcę się do tego przed sobą przyznać. nie wiem, do czego może to prowadzić, ale wiem, że jest mocno niewłaściwe. a ja nie umiem się zatrzymać. jednocześnie skręca mnie z ciekawości i ze strachu. wciąż ryzykuję kolejne kroki do przodu, bo każdy kolejny jest jeszcze bardziej ekscytujący od poprzedniego. za każdym razem nie mam pojęcia, czego się spodziewać i chyba dlatego tak zaczyna mnie to wciągać. a co gorsze, nie mogę się wygadać, chociaż potok słów i nieuczesanych myśli aż ciśnie mi się do gardła.